Jeżyk Janek i Dobre Słowa

W lesie mieszkał mały jeżyk o imieniu Janek.

Był bardzo szybki, lubił się bawić, ale czasem... mówił rzeczy, które raniły innych.

Pewnego dnia Janek grał w berka z króliczkiem Klarą i sówką Zosią.

Kiedy Klara się potknęła, Janek zawołał: 'Ale jesteś gapowata!'

Klara posmutniała. 'To było niemiłe, Janku' - powiedziała cicho.

Ale Janek tylko wzruszył ramionami.

Następnego dnia, gdy sówka Zosia nie umiała narysować słoneczka, Janek wyśmiał jej rysunek.

Zosia odfrunęła do swojego domku bez słowa.

Wieczorem Janek został sam. Nikt nie chciał się z nim bawić.

Siedział pod drzewem i myślał: 'Dlaczego wszyscy się oddalili?'

Wtedy podeszła do niego stara żółwica Helena.

'Janku' - powiedziała łagodnie - 'słowa są jak kolce. Mogą chronić, ale też ranić. Kiedy mówisz coś niemiłego, przyjaciele mogą się poczuć zranieni.'

Janek zrozumiał.

Następnego dnia poszedł do Klary i Zosi.

'Przepraszam was. Nie chciałem was zranić. Już wiem, że słowa mogą boleć.'

Klara się uśmiechnęła, a Zosia podała mu rysunek nowego słoneczka.

Od tej pory Janek starał się używać słów, które budują, a nie ranią. I miał coraz więcej przyjaciół.