Lisek, który bał się nocy

W zielonym lesie mieszkał mały lisek o imieniu Rudo. Miał mięciutkie, rude futerko i lubił biegać po łące, bawić się w berka z motylami i chować w liściach.

Ale kiedy przychodziła noc… Rudo się bał.

— Mamo, nie chcę, żeby było ciemno — szeptał lisek, tuląc się do mamy.

— Nie bój się, kochanie. Noc jest dobra. Po prostu ubiera świat w kołderkę z gwiazd — mówiła mama lisica i otulała go ogonkiem.

Ale Rudo wciąż się bał. Ciemność wydawała mu się taka wielka i cicha. Co, jeśli coś się czai w lesie? Co, jeśli się zgubi?

Pewnej nocy mama powiedziała:

— Chodź, Rudo. Pokażę ci noc z bliska.

Lisek był trochę przestraszony, ale zaufał mamie. Wyszedł z norki i… zobaczył coś niezwykłego. Na niebie świecił wielki księżyc, a wokół niego mrugały gwiazdy.

Sowa cicho pohukiwała z drzewa, a świetliki tańczyły jak malutkie latarenki.

— Noc nie jest straszna — szepnął lisek. — Jest piękna!

— Właśnie tak — uśmiechnęła się mama. — A ja zawsze jestem blisko, nawet jeśli śpisz.

Od tej nocy Rudo już się nie bał. Czasem zasypiał patrząc na gwiazdy, a czasem z zamkniętymi oczkami, ale zawsze z ciepłym ogonkiem mamy przy sobie.

I śnił o świetlikach, księżycu i tym, jak odważnie odkrył, że noc może być przyjacielem.